Badania nad rakiem są skomplikowane, kosztowne i długotrwałe. Jeden projekt nie jest w stanie samodzielnie odpowiedzieć na wszystkie pytania – od wczesnego wykrywania choroby, przez profilaktykę, aż po wdrażanie rozwiązań w praktyce. Dlatego powstała EU Cancer Mission – unijna inicjatywa, która ma pomóc lepiej zapobiegać nowotworom, wcześniej je wykrywać i skuteczniej je leczyć w całej Europie.

Aby to osiągnąć, EU Cancer Mission łączy projekty badawcze w tzw. klastry – grupy projektów zajmujących się podobnym tematem, które współpracują ze sobą od samego początku, dzielą się wiedzą i doświadczeniem, a co najważniejsze: wspólnie pracują nad rozwiązaniami.

Wczesne wykrywanie raka: różne drogi, wspólny cel

Klastry łączą zespoły badawcze zajmujące się podobnymi problemami, ale często różnymi metodami. Dzięki temu naukowcy mogą:

• porównywać swoje podejścia i wyniki

• szybciej uczyć się na cudzych doświadczeniach

• wspólnie rozwiązywać problemy organizacyjne i prawne

• zwiększać wpływ badań na praktykę i politykę zdrowotną

Dobrym przykładem jest projekt PANCAID, który pracuje nad wczesnym wykrywaniem raka trzustki przy użyciu badań krwi. Projekt należy do klastra zajmującego się profilaktyką i wczesną diagnostyką.

W klastrze spotykają się zespoły badające różne nowotwory i stosujące różne technologie – od tzw. płynnych biopsji po badania obrazowe. Dzięki temu naukowcy mogą sprawdzać, czy rozwiązania opracowane dla jednego nowotworu da się wykorzystać także w innych przypadkach i lepiej zrozumieć, co działa, a co nie.

Z kolei projekt 4P-CAN skupia się nie tyle na samej diagnostyce, co na zapobieganiu nowotworom i zmniejszaniu nierówności zdrowotnych. Chodzi o działania w prawdziwym świecie – w miastach i społecznościach – a nie tylko w laboratoriach. Dla tego projektu klaster pełni rolę pomostu między ogólnymi celami Unii Europejskiej a lokalnymi działaniami. Współpraca zespołów pozwala porównywać efekty w różnych krajach, testować rozwiązania i sprawdzać, czy da się je przenieść w inne miejsca.

Nie tylko wyniki, ale też „jak to zrobić”

Koordynatorzy projektów podkreślają, że klastry to nie tylko wymiana danych naukowych. To rozmowy o bardzo przyziemnych problemach związanych z ochroną zdrowia i biurokracją. Wymiana doświadczeń może pomóc uniknąć tych samych błędów w innych projektach. Coraz większy nacisk kładzie się też na dzielenie się gotowymi narzędziami: sposobami pracy z lokalnymi społecznościami i modelami zarządzania.

Czytaj także:

Onkologia: co MZ zmienia w NSO? Projekt już w konsultacjach

Onkologia: czekając na diagnozę. Nowy raport Alivii