Resort zdrowia deklarował, że ma to być wydłużenie ostatnie. Pilotaż miał się zakończyć z końcem tego roku. Jednak wcześniej konieczne jest przeprowadzenie zmian w przepisach, m.in. w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego, a na to nie ma już czasu.

Skierowana do ogłoszenia nowelizacja wprowadza zmianę w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 27 kwietnia 2018 r. w sprawie programu pilotażowego w centrach zdrowia psychicznego, polegającą na wydłużeniu możliwości udzielania opieki w ramach programu pilotażowego do 31 grudnia 2024 r.

Polecamy Placówek zdrowia psychicznego dla dzieci wciąż za mało

- Wydłużenie tego okresu umożliwi przeprowadzenie niezbędnych działań legislacyjnych, mających na celu wdrożenie i zaadaptowanie przetestowanych w ramach pilotażu rozwiązań do całości systemu ochrony zdrowia psychicznego – podkreślają projektodawcy.

Centrów zdrowia psychicznego przybywa

W lipcu weszła w życie inna nowelizacja rozporządzenia pilotażowego - rozszerzająca listę realizatorów pilotażu. Ich liczba zwiększy się z obecnych 79 do 129. Tym samym CZP obejmą opieką około połowę osób uprawnionych (są one przeznaczone dla dorosłych pacjentów).

Zgodnie z aktualnymi planami do końca 2027 r. cały kraj ma być pokryty siecią CZP. Docelowo ma być ich mniej więcej tyle, ile jest powiatów. 

Centra zdrowia psychicznego – na czym polega leczenie?

Do centrum zdrowia psychicznego można się zgłosić bez zapisów, nie trzeba mieć skierowania. W każdym z nich działa punkt koordynacyjno-zgłoszeniowy, gdzie w godz. 8-18 dyżurują specjaliści. Na podstawie rozmowy z nimi zostaje opracowany wstępny plan leczenia. Pomoc w przypadkach pilnych powinna być udzielona w ciągu 72 godzin. Mogą to być regularne wizyty u psychiatry, psychoterapia indywidualna lub grupowa, pobyt na oddziale dziennym, leczenie domowe oparte na wizytach w domu pacjenta i terapeutycznej pracy z nim i jego rodziną. W przypadkach nagłych, wymagających hospitalizacji, centra proponują opiekę całodobową w szpitalu, z którym współpracują.

Polecamy: Nowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego w ogniu krytyki

Sednem tego modelu jest opieka środowiskowa, czyli w miejscu zamieszkania pacjenta, umożliwiająca mu w miarę normalne funkcjonowanie, jeśli to możliwe – łączenie leczenia z pracą lub nauką. Chodzi o to, by pacjenta nie wyrywać z codziennego życia, dlatego pobyt w szpitalu i związana z tym izolacja powinny być ostatecznością, a jeśli już są konieczne, to powinny być możliwie krótkie. Centra współpracują m.in. z placówkami pomocy społecznej, urzędami pracy, a także innymi organizacjami i instytucjami działającymi na swoim terenie. Co do zasady bowiem są one odpowiedzialne za daną populację – mieszkańców regionu objętym opieką danego CZP.

Polecamy także:

63 dni w pasach. To wciąż zdarza się na oddziałach psychiatrycznych

Psychiatria dzieci i młodzieży: ile wydaje na nią NFZ?